เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เจ็ดวันต่อมา หลังการรักษาครั้งสุดท้ายของฉู่เจียวสิ้นสุดลง หัวหน้าเผ่าชิงเหลียนก็เทของเหลวไม่ทราบชนิดจำนวนมากลงในน้ำพุ
จินเหลียนในน้ำพุสั่นใบเล็กน้อย ดอกบัวสีทองต้นหนึ่งเบ่งบานขึ้นกลางน้ำพุ เปล่งแสงเจิดจ้าออกมา เมื่อแสงนั้นหายไป จินเหลียนในน้ำพุก็หายวับไป เหลือเพียงหญิงสาวในชุดสีทองผู้เลอโฉมราวกับเซียนสวรรค์ ยืนยิ้มอยู่ตรงหน้าฉู่เจียว
“ขอบคุณหัวหน้าเผ่า ขอบคุณเสี่ยวเจียวเจียว ฉันฟื้นตัวแล้ว!”
จื่อหลิ่วกอดจินเหลียนด้วยความตื่นเต้น พลางพูดด้วยน้ำเสียงสะอื้นว่า “เสี่ยวจินเหลียน ในที่สุดเธอก็ฟื้นแล้ว ตอนนั้นหัวหน้าเผ่าเก็บเมล็ดบัวของเธอกลับมาได้เพียงเมล็ดเดียว ฉันนึกว่าจะต้องเสียเธอไปแล้ว!”
จินเหลียนตบหลังจื่อหลิ่วเบา ๆ “เอาล่ะ เพื่อช่วยฉันแล้ว เธอกับหัวหน้าเผ่าลำบากกันมาก”