เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ผู้อาวุโสเอลฟ์ชำเลืองมองหญิงสาวมนุษย์ที่แต่งตัวแปลกประหลาดอย่างไม่ใส่ใจ สายตาเต็มไปด้วยความเป็นศัตรู พูดออกมาอย่างไม่เกรงใจ
“มนุษย์? เธอมาทำอะไรในป่ามาคา? ที่นี่คืออาณาเขตของเผ่าเอลฟ์เรา เธอต้องออกไปเดี๋ยวนี้!!!”
ฉู่เจียว!!!!!!!! แม่จ๋า ฉันอยากกลับบ้าน!!!!! เสี่ยวซาน!! มาคุ้มกันฉันเร็ว!!!!!
“ม่านป้องกันของระบบเปิดแล้ว! ผู้ถือครองไม่ต้องกังวล มีม่านป้องกันของระบบคอยปกป้อง เธอจะไม่เป็นอะไรครับ!” แพนด้าจิ๋วพยายามปลอบผู้ถือครองที่ตกใจจนทำตัวไม่ถูก
“เสี่ยวซาน!!! นายไม่ได้บอกว่านี่มันป่าห่างไกลรกร้างหรอกเหรอ ทำไมถึงวิ่งมาถึงบ้านเผ่าเอลฟ์เลยล่ะ” ม่านป้องกันเปิดแล้ว? ฉู่เจียวโล่งอก ถามระบบด้วยความหัวเสีย
“ผู้ถือครอง ระบบตรวจพบแค่ว่าที่นี่มีพันธุ์พืชนิดค่อนข้างหลากหลาย ไม่ได้ตรวจพบถิ่นที่อยู่ของเผ่าเอลฟ์ครับ” แพนด้าจิ๋วอธิบายเสียงอ่อย
ฉู่เจียว… เอลฟ์ชอบดอกไม้ต้นไม้ ถิ่นที่อยู่ของพวกเขาจะมีพืชน้อยได้ยังไงกัน
ตอนที่ฉู่เจียวกำลังเอือมระอากับระบบ มี่หยาก็รีบเอ่ยขึ้น