เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“อะไรเรียกว่าตกนรกกัน พูดจาเป็นหรือเปล่า เด็กสาวคนนั้นได้ยินเข้าจะคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงใจร้ายอะไรอย่างนั้น” พี่หยางหงุดหงิดจนกลอกตา กับศิลปินที่เธอดูแลซึ่งพอลับหลังก็ไม่มีความเป็นระเบียบเอาซะเลย เธอทำอะไรไม่ได้เลยจริง ๆ
“สวัสดีครับ ผมฉินฮวน ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ” ฉินฮวนไม่สนใจผู้จัดการศิลปินที่ขี้โมโหเป็นประจำ ยิ้มแล้วยื่นมือไปหาสาวน้อยตรงหน้าซึ่งหน้าตาละเอียดสวยงาม คาดว่าเธอคงตกใจกับข้อเสนอของผู้จัดการศิลปิน สายตาของเธอมีความตื่นตระหนกชัดเจน ภายใต้แสงไฟราวกับเอลฟ์ที่พลัดหลงเข้ามาในโลกมนุษย์ สวยจนไม่สมจริง ไม่แปลกที่ผู้จัดการศิลปินจะมองตาลุกวาว ถึงขั้นยอมทิ้งมาดผู้จัดการศิลปินมือทอง
“สวัสดีค่ะ ฉันฉู่เจียว” ฉู่เจียวฝืนใจยื่นมือไปจับมือตอบเบา ๆ ภายใต้สายตาของคนมากขนาดนั้น รู้สึกว่าอาการกลัวการเข้าสังคมตัวเก่าของตัวเองใกล้จะกำเริบอีกแล้ว ให้ตายสิ นี่ไม่ใช่เวทีหลักของเด็กน้อยเฉินอวี้เหรอ ทำไมความกดดันมาตกที่คนแค่ผ่านมาอย่างเธอ