ตอนที่ 5 รับภารกิจแรก

ฉู่เจียวกลับมาถึงหอศาลาที่คุ้นเคย สมองยังตั้งตัวไม่ทัน มึนงงไปหมด สงสัยว่าประสบการณ์เมื่อครู่เป็นความฝันหรือเปล่า

“ผู้ถือครอง ระบบมีอยู่จริงนะครับ คุณไม่ได้ฝันไป”

เสียงอิเล็กทรอนิกส์ที่คุ้นเคยดังมาจากในหัว ฉู่เจียวยอมจำนน เธอพิงโซฟาเอนสบายนิ่งไม่ขยับ มองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย

เสียงฝีเท้าดังมาจากบันได เป็นพ่อฉู่ที่ขึ้นมาเรียกเธอลงไปกินข้าวเย็น สายตาที่เลื่อนลอยของฉู่เจียวหยุดอยู่ที่พ่อฉู่ จู่ ๆ ก็ได้สติ วิ่งเข้าไปกอดพ่อฉู่แน่น ซุกอยู่ในอ้อมอกพ่อฉู่แล้วร้องไห้โฮ

พ่อฉู่ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ลูกสาวไม่เคยร้องไห้หนักขนาดนี้ต่อหน้าเขา ตั้งแต่เด็กแม่ฉู่เป็นคนดูแลเธอมากกว่า เธอจึงพึ่งพาแม่ฉู่มากกว่า ปกติถ้ารู้สึกน้อยใจก็จะไปหาแม่

“เจียวเจียวเป็นอะไรไป ออกไปเที่ยวตอนบ่ายแล้วรู้สึกน้อยใจ หรือมีใครรังแก บอกพ่อสิ พ่อจะไปล้างแค้นให้” พ่อฉู่พูดพลางตบหลังลูกสาวเบา ๆ ปลอบใจ

ฉู่เจียวร้องไห้หยุดไม่อยู่ สะอื้นจนเริ่มสะอึก

“ขึ้นมาเรียกกินข้าว ทำไมไม่เห็นกันทั้งสองคน” แม่ฉู่รอไม่เห็นคนก็ขึ้นมาบนบ้าน เห็นฉู่เจียวร้องไห้หนักอยู่ในอ้อมอกพ่อก็ร้อนใจ

“เกิดอะไรขึ้น ทำไมร้องไห้ขนาดนี้”

“ไม่รู้สิ เห็นพ่อก็ร้องไห้ ถามก็ไม่พูด” พ่อฉู่ร้อนใจจนเหงื่อแตก