กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 472 ยังอาลัยโลกที่งดงามนี้!
คืนที่มาถึงถังซาน ข้าฝันถึงอีกตัวตนของข้าอีกครั้ง
หลังจากเขาบอกเล่าเรื่องราวของเขาให้ข้าฟังแล้ว ข้าก็ถามเขา
“เซียนแก่ประจำบ้านเราไม่ใช่หรือที่บอกเจ้าไว้ว่าไม่ให้เจ้าเล่าเรื่องพวกนี้ให้ข้าฟัง! แต่คืนนี้เหตุใดเจ้ายังบอกข้าเล่า?”
รอยยิ้มลำพองผุดขึ้นที่มุมปากเขาแล้วหายวับไป
“เพราะเจ้าเหลืออายุขัยเพียงสิบสี่เดือนเท่านั้น! อีกสิบสี่เดือนให้หลัง เจ้าก็จะคืนกายเนื้อนี้ให้ข้าได้เสียที ข้าดีใจขึ้นมาชั่วขณะ จึงอดใจไว้ไม่อยู่แล้วบอกเจ้าไป!”
พอเขาพูดประโยคนี้จบ ในหัวของข้าก็เกิดเสียง “หวึง” ขึ้นมา!
ราวกับเรือกลางแม่น้ำหยางจื่อที่เชือกขาดและเรือแตกสลาย!
ราวกับห้าอัสนีฟาดลงกลางศีรษะจนข้าถล่มลง