กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 230 ห่างหายไปห้าปี ในที่สุดครอบครัวก็ได้กลับมาพร้อมหน้า
พ่อบอกกับข้าทางโทรศัพท์ว่า แม้ตอนนี้เพราะเสี่ยวตี๋ใกล้จะสอบเกาเข่าทำให้เรายังกลับบ้านไม่ได้ แต่พวกท่านอยากมาหาเราที่เป่าติ้ง
ตลอดเวลาที่ผ่านมา ทั้งข้าและเสี่ยวตี๋ต่างเฝ้ารอวันที่ได้กลับบ้าน ไม่เคยคิดเลยว่าจะให้พ่อแม่มาหาเรา
พอพ่อพูดแบบนี้ ข้าก็ดีใจเป็นธรรมดา
ตอนนั้นเองพ่อก็กล่าวว่า
“ซวี่ตงเอ๊ย ที่บ้านก็ให้เพื่อนบ้านช่วยดูแลไปก่อน พรุ่งนี้แม่กับพ่อจะไปเป่าติ้ง พอไปถึงฉางชุนซื้อตั๋วรถไฟแล้วจะบอกเวลาที่จะถึงเป่าติ้งอีกที ถึงเวลานั้นเจ้าก็ไปรับพวกเราที่สถานีรถไฟก็พอ”
หลังจากนั้นข้าก็คุยกับพ่อแม่ต่ออีกสิบกว่านาที ถึงได้วางสายไป