กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 217 การตระหนักมรรคหนึ่งร้อยปี
หลังจากหลางเทียนเวยโยนเม็ดยาลูกกลอนนั้นเข้าปากอวี้ฮวา เขาก็หัวเราะลั่นขึ้นมา
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ… ซวี่ตง ต่อไปเสี่ยวฮวาหยงคนนี้จะไม่เกรงกลัวเผ่าหมาป่าของเราอีกแล้ว”
ข้าทำหน้าประหลาดใจ
“ขอบคุณเซียนเฒ่าเทียนเวย หลายปีมานี้ อวี้ฮวาของบ้านเราเพียงเอ่ยถึงหมาป่า ก็หวาดกลัวราวกับฝันร้าย ต่อไปก็คงไม่ต้องกังวลเรื่องนี้ให้นางอีกแล้ว”
หลางเทียนเวยเอ่ยต่อ
“ซวี่ตงเอ๋ย ไม่เพียงเท่านั้น ต่อไปหากนางพบฝูงหมาป่าธรรมดาอีก ฝูงหมาป่าเหล่านั้นต้องอ้อมนางไป”
ได้ยินเช่นนี้ ใจข้าก็กระตุกวาบ!
สิ่งใดกันช่างมีอานุภาพถึงเพียงนี้! ถึงกับทำให้ฝูงหมาป่าหลบหลีกคนเป็น ๆ คนหนึ่งได้?
ทันใดนั้น ข้าก็นึกถึงแกนในของเหล่าเซียน