กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 215 หลางเทียนเวยฝ่าเคราะห์
ได้ยินราชันหมาป่าออกคำสั่ง หมาป่าอีกกว่าสิบตัวก็จะพุ่งเข้าหาข้ากับยวี่ฮวา
แต่มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้ข้าแปลกใจยิ่งนัก
ตามปกติแล้ว เมื่อหมาป่าโจมตีมนุษย์ ก่อนจะทำท่ากระโจนเข้าหา พวกมันย่อมอ้าปากเผยเขี้ยว
แต่หมาป่าเหล่านี้ไม่มีตัวใดอ้าปาก ราวกับเพียงต้องการไล่ข้ากับยวี่ฮวาไปเท่านั้น
ข้ารีบเอาแขนกั้นปกป้องยวี่ฮวาไว้
ยามนั้นเอง เสียงที่คุ้นหูดังขึ้นจากด้านหลังข้าอย่างฉับพลัน
“หลางเทียนเวย อย่าได้ทำอันตรายม้าทรงของข้า!”
นี่มิใช่เสียงของหลิ่วเทียนเจียวเซียนเฒ่าแห่งสำนักเราหรือ!
ในชั่วขณะที่หันกลับไป ข้าจึงรู้ว่า ที่แท้ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใด ตาทิพย์ของข้าได้เปิดขึ้นแล้ว