เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 11 ภูตหลิว (หนึ่ง)
พวกเรามาถึงตรงหน้าต้นหลิวใหญ่ ชายหนุ่มฉกรรจ์หลายคนที่รับหน้าที่หามโลงก็เตรียมจะวางโลงศพลงบนพื้น
ข้ารีบเอ่ยขึ้นว่า “วางไม่ได้ ตอนนี้ห้ามให้โลงศพแตะถูกพื้นเด็ดขาด พี่ชายทั้งหลายลำบากต่ออีกสักครู่เถิด”
เมื่อเห็นสีหน้าท่าทางตอนข้าพูด อีกทั้งได้ยินว่าน้ำเสียงของข้าไม่ใช่เสียงของหูซานไท่เยเมื่อครู่นี้แล้ว พ่อของข้าจึงรีบถามข้าว่า “ซวี่ตง เจ้าหายดีแล้วจริง ๆ หรือ”
ข้าตอบไปว่า “ใช่แล้วพ่อ ข้าหายดีเป็นปลิดทิ้งแล้ว หลายปีมานี้ลำบากท่านกับแม่เหลือเกิน”
พ่อของข้าเป็นคนที่ไม่ค่อยรู้จักแสดงออกทางความรู้สึกสักเท่าไร ยามนี้ก็ตื่นเต้นจนโผเข้ากอดข้าไว้ในทันที ข้าเองก็กอดพ่อตอบเช่นกัน
ข้าได้ยินเสียงสะอื้นไห้แผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากปากพ่อ ร่างกายของเขาก็กำลังสั่นเทาเล็กน้อย