เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 1 ชะตาปาจื่อหยินล้วน
ข้ามีนามว่าอู๋ซวี่ตง
ปี 1985 ปีนั้นข้าอายุแปดขวบ และเป็นปีนั้นเองที่ข้าเป็นบ้า แต่ก็ไม่ได้บ้าจริง ๆ
ที่ว่าข้าเป็นบ้านั้น เป็นเพราะร่างกายของข้าไม่ยอมฟังคำสั่งจากสมองเลยแม้แต่น้อย มักจะทำเรื่องประหลาด ๆ และพูดจาพิลึกกึกกือออกมาอยู่เสมอ
อย่างเช่นเวลาเดินอยู่บนถนนยามค่ำคืน ทั้งที่เบื้องหน้าไม่มีสิ่งใดอยู่เลย ข้ากลับจงใจเดินเลี่ยงหลบไปด้านข้าง คล้ายกับกำลังหลีกทางให้บางสิ่งอยู่เสียอย่างนั้น
หรืออย่างเช่นบ้านไหนในหมู่บ้านมีคนชราป่วยหนัก ข้าก็จะแอบวิ่งไปหน้าประตูบ้านเขา แล้วตะโกนใส่ความว่างเปล่ามั่วซั่วไปหมดว่าพี่ชายชุดดำพี่ชายชุดขาว
ส่วนที่ว่าข้าไม่ได้บ้านั้น เป็นเพราะในใจข้ารู้แจ้งเห็นจริงทุกสิ่ง ทว่าปากกลับพูดไม่ออก ราวกับว่าร่างกายกับสมองของข้าไม่ใช่คนคนเดียวกัน
ยามมองดูพ่อแม่ตระเวนหยิบยืมเงินเพื่อมารักษาข้า จนต้องทนรับสายตาดูแคลนจากญาติพี่น้อง หัวใจของข้าเจ็บปวดรวดเร้าจนแทบหลั่งเลือด ทว่าบนใบหน้ากลับยังคงแย้มยิ้มอย่างไร้สติปัญญา