กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 363
เมื่อถังถังเห็นเหยาเหยาเป็นเช่นนี้ ก็จูบแก้มเขา
แม้ถังถังจะจู่ ๆ จูบเขาแบบนี้อยู่บ่อยครั้ง แต่เหยาเหยายังคงเขินอายมาก
อย่างเช่นเวลานี้ แก้มของเหยาเหยาแดงระเรื่อ เขาเขินจนซุกศีรษะลงในซอกคอของถังถัง
แต่เพียงครู่เดียวเขาก็ขอลง “แม่ วางผมลงเถอะ ผมหนักมาก”
“ให้แม่อุ้มอีกสักหน่อยไม่ได้เหรอ” ถังถังไม่ค่อยอยากวางเหยาเหยาลง
“ไม่ได้ แม่จะเหนื่อย แม่วางผมลงเถอะ”
เหยาเหยายังคงไม่ยอม แม้อ้อมกอดของแม่จะอบอุ่นมาก แต่เขาไม่อยากให้แม่เหนื่อยเพราะตนเอง
แม่จำเขาได้ และอุ้มเขาบ้างเป็นครั้งคราว เขาก็ดีใจมากแล้ว