กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 342
“พวกเราโตแล้ว ดูแลตัวเองได้” แม้เหยาเหยาจะพูดเช่นนั้น แต่เมื่อเห็นถังถังปรากฏตัว เขาก็ดีใจมาก
ตอนเล่นพวกเขาไม่รู้สึกอะไร แต่พอพัก เพื่อนร่วมชั้นต่างวิ่งไปหาแม่ของตัวเอง มีเพียงพวกเขาที่ไม่มีแม่อยู่ข้างกาย ในใจก็รู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง
ไม่เช่นนั้นพอเห็นถังถังปรากฏตัว พวกเขาคงไม่ดีใจถึงเพียงนี้
“ในสายตาของแม่ หน่วนหน่วนกับเหยาเหยายังเป็นเด็กน้อยเสมอ มีอะไรก็บอกแม่ได้ เช่นเมื่อครู่นี้ แม่ของเพื่อน ๆ มากันหมด แต่มีแค่แม่ที่ไม่อยู่ พวกหนูเสียใจใช่ไหม”
ทั้งสองพยักหน้า