กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 332
เหยาเหยาค่อย ๆ ผลักหน่วนหน่วนออก มองถังถังแวบหนึ่งแล้ววิ่งตรงไปหาเธอ แต่พอวิ่งมาถึงตรงหน้าถังถัง เขากลับหยุดฝีเท้า ไม่ก้าวต่อไปอีก
เขาเงยหน้าขึ้น มองถังถังด้วยแววตาเป็นประกาย
ถังถังรู้ว่าเหยาเหยาเขินอาย ช่วงนี้เขามักรู้สึกว่าตัวเองโตแล้ว เวลาอยู่ข้างนอกจึงไม่ค่อยยอมให้ถังถังอุ้ม
ตอนนี้ก็เช่นกัน แววตาของเขาชัดเจนว่าอยากพุ่งเข้าหาอ้อมกอดของถังถังเหลือเกิน แต่เพราะเขินอายจึงหยุดลง
ถังถังไม่คิดมากขนาดนั้น การปล่อยเหยาเหยาอยู่ที่นี่คนเดียวทำให้เธอกังวลอยู่เสมอ ตอนนี้เหยาเหยามาอยู่ตรงหน้าแล้ว เธอจึงอุ้มเขาขึ้นโดยไม่ลังเล