เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 0001 ดวงดาวระหว่างพิภพ
ความเจ็บปวดระลอกหนึ่งถาโถมเข้าสู่สมองของถังถังอย่างกะทันหัน เธอกุมศีรษะลุกนั่งขึ้น พลางยื่นมือออกไปควานหาโทรศัพท์อย่างเลื่อนลอย
ปลายนิ้วสัมผัสผ้านวมเนื้อเรียบลื่น ซึ่งให้ความรู้สึกต่างจากผ้านวมบนเตียงที่เธอใช้เป็นประจำ จนเธอผวาลืมตาขึ้น มองดูสภาพแวดล้อมอันไม่คุ้นเคยโดยรอบ
เธอนึกว่าตัวเองกำลังฝัน จึงหยิกตัวเองแรง ๆ หวังจะปลุกให้ตื่นจากห้วงนิทรา ทว่าเรื่องนี้ไม่ใช่ความฝัน ความเจ็บบนท่อนแขนนั้นเป็นของจริง
ถังถังก้มมองร่างกายของตนอีกครั้ง นี่ไม่ใช่ร่างกายของเธอ
ร่างกายนี้ขาวผ่องนุ่มนิ่ม มองไม่เห็นแม้แต่รูขุมขน เพียงลูบไล้ก็รู้สึกนุ่มละมุนราวไร้กระดูก
นี่ไม่ใช่เธอ หลับไปเพียงคืนเดียว เหตุใดถึงเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น
สมองของถังถังยุ่งเหยิงราวกับเส้นด้ายพันกัน ไม่ว่าจะจัดระเบียบอย่างไรก็ไม่สำเร็จ เธอส่ายหน้า พยายามเรียบเรียงข้อมูลนานัปการในหัว
หรือว่าเธอจะข้ามภพมาเหมือนในนิยาย?
ประตูห้องพลันเปิดออก หุ่นยนต์ทรงกลมป้อมตัวหนึ่งเดินเข้ามา ขัดจังหวะความคิดของถังถัง