กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“หลินเจียว? เธอไปรู้จักเขาได้ยังไง!”
เมื่อได้ยินชื่อนี้ น้ำเสียงของเย่เหวยก็สั่นเครือขึ้นมา
เซี่ยเฉิงสัมผัสได้ถึงความผิดปกติอย่างเฉียบคม
“พี่เย่ ตอนที่หรงอวี่หมดสติไป ฉันอยู่ข้าง ๆ เขา ฉันได้ยินเขาสองคนนี้พูดชื่อนี้ออกมากับหู!”
คราวนี้เย่เหวยที่อยู่อีกฝั่งของโทรศัพท์เงียบไปนานกว่าเดิม
“คนคนนี้…… จริง ๆ แล้วเป็นเพื่อนของหรงอวี่ ถ้าพูดให้ถูกก็คือเพื่อนเล่นสมัยเด็กนั่นแหละ”
“หลินเจียวเป็นเด็กกำพร้า ถูกพ่อแม่ของหรงอวี่รับไปเลี้ยง ทั้งสองคนเรียกได้ว่าโตมาด้วยกัน หรงอวี่ชอบร้องเพลง แต่หลินเจียวกลับชอบเขียน ๆ วาด ๆ มากกว่า”