กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ไปกันเถอะเฉิงเฉิง ฉันจะพานายไปกินของอร่อย ๆ!”
หรงอวี่ไม่สนใจเรื่องหึงหวงอะไรนั่นแล้ว
หึงหวงแล้วมันจะมีความสุขเท่าได้กอดแฟนสาวตัวหอม ๆ หรือไง?
หึงหวงแล้วมันจะมีความสุขเท่าได้ควงแฟนสาวออกไปเฉิดฉายตามท้องถนนหรือไง?
หึงหวงแล้วมันจะมีความสุขเท่าได้เห็นแฟนสาวยิ้มอย่างมีความสุขหรือไง?
ย่อมไม่มีทางอยู่แล้ว!
“นายออกจากโรงพยาบาลได้เหรอ?”
“ก่อนหน้านี้แค่ชนโดนนิดหน่อยโดยไม่ระวัง หายตั้งนานแล้ว”
นี่แหละคือผลลัพธ์จากการได้รับการหล่อเลี้ยงด้วยความรักล่ะ
หรงอวี่งอแขนกำหมัด แสดงท่าทางว่าตัวเองไม่มีปัญหาอะไรอย่างสิ้นเชิงแล้ว