กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจี่ยงจวินยืนตาค้างอ้าปากหวอ ในขณะที่เซี่ยเฉิงยังคงพ่นวาจาฉอด ๆ ไม่หยุด
“ทั้งที่ไม่ได้เป็นความผิดของฉันเลย แต่พ่อกลับจะมาโทษฉันให้ได้”
“ฉันรู้อยู่แล้ว……ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น คนที่ผิดก็ต้องเป็นฉันเสมอ นี่มันเป็นมุกเดิม ๆ ของพ่อมานานแล้ว”
“เมื่อก่อนตอนที่ไป๋โหรวยังอยู่ก็เป็นแบบนี้ แค่ไป๋โหรวร้องไห้ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร ความผิดก็ต้องมาตกอยู่ที่หัวฉันก่อน”
“ฉัน ฮือ ๆ……ราชาเพลงหรง ขอให้ฉันพิงหน่อยเถอะ ฉันอยากจะร้องไห้เหลือเกิน”
หรงอวี่: ……
หรงอวี่ถูกความสุขที่จู่ ๆ ก็พุ่งเข้ามาชนจนมึนงงไปหมด
การกอดรัดฟัดเหวี่ยงต่อหน้าว่าที่พ่อตา ดูเหมือนจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลยนะ