กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ยามจากกันโศกเศร้าเงียบงันยิ่งนัก ในยามนี้ความเงียบงันกลับเปี่ยมล้นเสียยิ่งกว่าคำพูด
แม้เซี่ยเฉิงจะไม่ได้กล่าวออกมาตรง ๆ แต่อากัปกริยาของเธอก็แสดงให้เห็นทุกอย่างแล้ว
ในวินาทีนี้เจียงหลินเพียงรู้สึกว่า…
ราวกับเขาจะถูกเซี่ยเฉิงดูแคลนเข้าให้แล้ว
ยังเป็นการดูแคลนอย่างรุนแรงเสียด้วย
“ฮะ ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่า… เฉิงเฉิงเธอพูดถูกแล้ว ฉันไม่ควรเอาเรื่องพวกนี้มาสร้างความลำบากให้เธอเลย เดี๋ยวฉันจะไปหาบทละครที่เรียบเรียงโดยนักเขียนบทมืออาชีพมาแก้ไขใหม่ให้ดี ๆ อีกที”
“เพียงแต่… เรื่องราวนี้ ฉันอยากให้เธอได้ดูเป็นคนแรก…”
เซี่ยเฉิง: “ปกติเธอก็เตรียมตัวจะเริ่มถ่ายทำไม่ใช่เหรอ? ตอนนั้นเธอก็ไม่ได้บอกนี่ว่าจะให้ฉันดูบทของเธอก่อน”
คนคนนี้ ทำไมถึงได้ชอบเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาอยู่เรื่อยเลยนะ?
เจียงหลิน: …