กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ใช่แล้ว ใช่แล้ว เราต่างเป็นพวกเดียวกันเลย เศร้าทั้งคู่!”
เซี่ยเฉิงพยักหน้าถี่ ๆ แสดงว่าฉันนี่มันตัวน่าสงสารจริง ๆ
“ในเมื่อเราเศร้าขนาดนี้แล้ว งั้น... หรือว่า ก่อนที่เราจะกระโดด เราเล่าให้กันฟังอีกหน่อยดีไหม”
ถังจี้: “หา?”
เซี่ยเฉิงเอ่ยเชิญ “อย่าปฏิเสธเลย ฉันเศร้าขนาดนี้แล้ว เธออยากเห็นฉันอยู่ในวินาทีสุดท้ายของชีวิตโดยไม่มีใครอยู่เป็นเพื่อนหรือ อยู่คุยกับฉันหน่อยเถอะ”
ถังจี้: ...“เอ่อ ได้ ก็ได้”
เซี่ยเฉิง: ...
ช่างเป็นเด็กสาวที่อ่อนโยนจริง ๆ ตัวเองจะกระโดดตึกอยู่แล้ว ยังยอมฟังเซี่ยเสี่ยวเฉิงคนนี้พูดพล่ามอีก
เซี่ยเฉิงตัดสินใจแล้ว เด็กสาวดี ๆ แบบนี้ เธอต้องช่วยให้ได้!
“เสี่ยวถังถัง เธอไม่รู้หรอก ฉันน่ะเศร้ามาก”