กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“กร๊ก”
เซี่ยเฉิงเปิดประตูห้อง แล้วหันกลับไปมองชายสองคนที่อยู่ข้างหลัง
“เข้ามาสิ”
เพียงแต่
ชายสองคนนั้นไม่ขยับเขยื้อนเลย
หรงอวี่ตื่นเต้นจนไม่กล้าขยับ
หนิงเมิ่งซาบซึ้งจนไม่กล้าขยับ
“เอ่อ… ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ฉัน ฉันนอนกรน ถ้ารบกวนคนอื่นก็ไม่ดี”
“เอ่อ… ตอนที่มา ฉันเห็นมีโรงแรมเชนอยู่ข้างนอก ไม่งั้นฉันไปพักโรงแรมก็ได้”
เงียบกันอยู่ครู่หนึ่ง หนิงเมิ่งเป็นคนแรกที่เอ่ยปาก