กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ค่ำคืน
โรงพยาบาล
อาสะใภ้เซี่ยทอดถอนใจพลางมองดูอาหารเย็นที่แทบไม่พร่องไปเลย
“ลูกเอ๊ย กินสักหน่อยเถอะ คนเราไม่กินข้าวร่างกายจะทนไหวได้อย่างไรกัน?”
เด็กสาวบนเตียงคนไข้แน่นิ่งไม่ไหวติง หากหน้าอกไม่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะลมหายใจ อาสะใภ้เซี่ยคงต้องกังวลว่าเด็กคนนี้ยังมีชีวิตอยู่หรือไม่แล้ว
ทว่าต่อให้เด็กสาวจะยังมีชีวิตอยู่ แต่ท่าทางที่ไม่ยินดียินร้าย ไม่กินไม่ดื่ม ไม่ส่งเสียงพูดจาเช่นนี้ ก็ทำให้อาสะใภ้เซี่ยรู้สึกปวดใจเหลือเกิน
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก”
ในเวลานั้นเอง ประตูห้องพักผู้ป่วยก็มีคนเคาะ
ยังไม่ทันรอให้คนข้างในตอบรับ ประตูห้องพักผู้ป่วยก็ถูกผลักเปิดออก เด็กสาวคนหนึ่งที่เปี่ยมล้นไปด้วยแสงตะวันและชีวิตชีวาเดินเข้ามา
“เฉิงเฉิง เธอมาได้อย่างไรกัน?”