กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เซี่ยเฉิงถูกหลิงซือเย่ลากตัวออกมาจากห้องพักผู้ป่วย
เพียงแต่ว่า…
ทันทีที่ก้าวพ้นห้องพักผู้ป่วยมา เซี่ยเฉิงก็คล้ายจะได้ยินเสียงร้องโอดโอยอย่างเก็บกดดังแว่วมาจากห้องพักผู้ป่วยของหลินซืออวี่
อะไรกัน ถึงขั้นบาดเจ็บภายในเลยเหรอ?
เซี่ยเฉิงอยากจะหันหลังกลับไป ‘แสดงความห่วงใย’ สักหน่อยด้วยความอยากรู้อยากเห็น ทว่า…
“คุณย่าทวดครับ เป็นคนดีหน่อยเถอะ ไป ๆ ผมเลี้ยงข้าวคุณเอง!”
ขืนปล่อยให้เซี่ยเฉิงกลับเข้าไปอีก หัวใจของเขาคงรับไม่ไหวแล้ว
พอเซี่ยเฉิงได้ยินคำพูดของหลิงซือเย่ ความอยากรู้อยากเห็นก็พลันมลายหายไปทันที
“ไป ๆ ไปกินข้าวกัน! ฉันจะกินของที่แพงที่สุดเลย!”
เมื่ออยู่ต่อหน้าหมูตัวอ้วนให้เชือดอย่างหลิงซือเย่ พอสบโอกาสก็ย่อมต้องขูดรีดให้หนักมือเสียหน่อย