กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เซี่ยเฉิง”
หลินซืออวี่ยิ้มตาหยีมองไปยังเซี่ยเฉิง
“สัปดาห์หน้าพวกเราจะไปเยี่ยมเด็ก ๆ ที่โรงเรียนประถมในเขตภูเขา เธอจะไปด้วยกันไหม?”
“เซี่ยเฉิง เธอออกจะเป็นคนน่ารักขนาดนี้ เด็กพวกนั้นต้องชอบเธอมากแน่ ๆ”
หลินซืออวี่ทำท่าทางเสมือนจริง แต่ไม่นานนักก็แสร้งทำเป็น ‘จอมปลอม’ เอามือปิดปาก
“อา ขอโทษที เซี่ยเฉิงเธอคงไม่อยากไปเขตภูเขาหรอกนะ เพราะคุณหนูอย่างเธอคงแม้แต่ชนบทก็ไม่เคยไป ยิ่งไม่ต้องพูดถึงหมู่บ้านบนเขาเลย”
“ฉันนี่เสียมารยาทแล้ว”
หลินซืออวี่ขอโทษขอโพยด้วยการประสานมือคารวะอย่างต่อเนื่อง “ขอโทษนะ ขอโทษจริงๆ ฉันผิดไปแล้ว เซี่ยเฉิงเธออย่าโกรธเลยนะ”
“ครั้งนี้ฉันขอโทษต่อหน้าเธอแล้วนะ เธออย่ามาพูดว่าฉันไม่ได้ขอโทษเธออีกล่ะ”