กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
“ใคร! ใครกัน?!!!”
เหรินหร่านหร่านยืนอยู่บนระเบียงเปิดโล่งชั้นสองของวิลล่าแล้วก้มลงมอง
ลูกเปรตบ้านไหนกันเนี่ย ดึกดื่นค่ำคืนแบบนี้มาขว้างแก้วบ้านคนอื่น?!!
ให้จับได้นะ แม่จะ... “กรี๊ด!!!”
เหรินหร่านหร่านที่ยืนอยู่บนระเบียงรู้สึกเจ็บแปลบที่ข้อเท้ากะทันหัน ร่างกายเสียการทรงตัวแล้วหัวทิ่มตกลงมาจากระเบียงชั้นสองโดยตรง
และใต้ระเบียงนั้น ก็คือเศษแก้วแตกกระจายเต็มพื้น
“อ๊ากกกก”
เสียงกรีดร้องโหยหวนปานจะขาดใจดังก้องไปทั่วท้องฟ้ายามค่ำคืน ทำเอาเป็ดน้อยสองตัวที่นอนดึกในทะเลสาบข้าง ๆ ตกใจตื่น
“ก้าบก้าบ”
มนุษย์นี่น่ากลัวจริง ๆ ดึกดื่นไม่ยอมหลับยอมนอน แถมยังร้องซะดังเชียว