เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
“อ๊าก เซี่ยเฉิงเธอหุบปากเลยนะ!!!”
ฟู่รุ่ยแผดเสียงร้องลั่น ใช้ท่าขัดจังหวะออกมา
ปล่อยให้เซี่ยเฉิงพูดต่อไม่ได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้น……เธอเกรงว่ารสนิยมทางเพศของตัวเองจะถูกเซี่ยเฉิงชักนำจนเบี่ยงเบนไปจริง ๆ
“เอ่อคือ……ฉัน ฉันจะพูดอะไรนะ?”
“ใช่แล้ว ฉันอยากจะบอกว่า……เซี่ยเฉิงเธอคิดอะไรอยู่ ออกไปร่วมงานราตรีการกุศลทีเดียวยังต้องไปผูกใจเจ็บกับคนอื่นอีก? เธอเป็นพวกถ้าไม่ได้สร้างศัตรูแล้วจะอึดอัดตายหรือไง?”
เซี่ยเฉิง: “ว้าว เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันมีชื่อนี้ด้วย?”
ฟู่รุ่ย: ……เธอคิดว่าฉันกำลังล้อเธอเล่นอยู่หรือไง?
“ฮึ เซี่ยเฉิงเธอก็กวนไปเถอะ รอให้เธอได้เห็นลูกไม้ของเหรินหร่านหร่านก่อน แล้วอย่าหาว่าฉันไม่เตือนก็แล้วกัน”
เซี่ยเฉิงกะพริบตา จับประเด็นสำคัญได้ทันที “สรุปคือ วันนี้เธอไม่ได้มาทำเสียงฮึดฮัดใส่ฉัน แต่ตั้งใจมาเตือนฉันสินะ?”