กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
“ปัง”
ประตูบ้านของเซี่ยเฉิงถูกปิดลง
หรงอวี่ยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยวบนระเบียงทางเดิน จริงๆ แล้วเขาก็รู้สึกงงงวยไม่แพ้กัน
เซี่ยเฉียวถูกเฉียวอิงจื่อลากเข้าห้องไปแบบนั้น ถึงแม้ว่าหลังจากลากเซี่ยเฉิงเข้าห้องไปแล้ว เฉียวอิงจื่อจะพูดอะไรบางอย่างด้วยรอยยิ้ม… อย่างเช่นคำขอบคุณที่ว่า “ขอบคุณราชาเพลงหรงที่ช่วยส่งเซี่ยเฉิงกลับบ้านนะ” เป็นต้น
แต่ว่า……
คำบอกลาที่ว่า “ฉันกับศิลปินในสังกัดยังมีเรื่องต้องคุยกันต่อ เลยไม่ส่งราชาเพลงหรงแล้วนะคะ ลาก่อน” ฝ่ายนั้นก็พูดออกมาได้อย่างเด็ดขาด
หรือว่าเฉียวอิงจื่อจะเข้าใจอะไรผิดไปนะ?
หรงอวี่กะพริบตาปริบๆ แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญเท่าไหร่ ตามนิสัยของเซี่ยเฉิงแล้วต้องอธิบายให้เฉียวอิงจื่อเข้าใจชัดเจนแน่ๆ