เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
“เหอะ สุนัขหรือแมวหน้าไหนก็กล้าเสนอหน้ามารวมกลุ่มจริง ๆ”
เหรินหร่านหร่านที่นั่งอยู่โต๊ะด้านหน้าเซี่ยเฉิงแค่นเสียงหึ หันกลับมามองเจียงเสียน
“ฉันว่านะเจียงเสียน ที่นั่งของเธอไม่ได้อยู่ข้างหลังหรอกเหรอ? ทำไมถึงวิ่งแจ้นมานั่งข้างหน้าเองได้ล่ะ?”
เจียงเสียนที่เพิ่งจะผ่อนคลายลงได้ยินเข้าก็พลันรู้สึกกระอักกระอ่วนใจอย่างยิ่ง ขยับตัวจะลุกขึ้นเดินจากไปตามสัญชาตญาณ ทว่ากลับถูกเซี่ยเฉิงใช้มือข้างหนึ่งรั้งเอาไว้
“ฉันเป็นคนเชิญเจียงเสียนมาเอง แล้วก็ไม่รู้เหมือนกันว่าใครจงใจแกล้งเจียงเสียนด้วยการยกเก้าอี้ของเธอออกไป ฉันก็เลยทำได้แค่ดึงเจียงเสียนมานั่งข้าง ๆ ฉันก่อน เหอหร่านหร่านถ้าเธอทนดูไม่ได้ก็ไปถามผู้จัดงานสิ ถามดูว่าที่นั่งเดิมของเจียงเสียนหายไปไหน ใครเป็นคนเอาออกไป”
กระจอกแค่นี้ คิดว่าจะปราบเธอไม่ได้หรือไง?