กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ผู้กำกับหวังเจ็บปวดใจเหลือเกิน
รู้สึกราวกับว่าตัวเองเพิ่งจะสลึมสลือไปเพียงครู่เดียว โลกทั้งใบก็เปลี่ยนไปเสียแล้ว
หันไปมองน้ำถั่วเขียวในมือที่ดื่มหมดเกลี้ยงแล้วอีกครั้ง
ปัดโธ่เอ๊ย!!!
ทว่านี่ยังไม่ใช่จุดที่สิ้นหวังที่สุด
จุดที่สิ้นหวังที่สุดคือ……
พอถึงเวลาสิ้นสุดกิจกรรมของวัน ผู้กำกับหวังมองกุหลาบแดงที่อยู่ในมือของเซี่ยเฉิงและหรงอวี่ ก็รู้สึกเพียงว่าใจเจ็บปวดราวกับถูกบีบ
“กลุ่มที่ได้รับชัยชนะในวันนี้คือ……หรงอวี่ เซี่ยเฉิง”
อ๊าก ทำไมกุหลาบรักแท้ถึงไปอยู่ในมือกลุ่มของเซี่ยเฉิงได้ล่ะ?
ทั้งที่ตนเองวางแผนไว้ตั้งหลายขั้นตอน ใช้เซลล์สมองไปตั้งมากมาย ดึงผมไปตั้งหลายเส้น……ผลลัพธ์คือแค่นี้? แค่นี้เนี่ยนะ?