กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
เซี่ยเฉิงควงแขนเสิ่นจิงจิงด้วยสีหน้ากระตือรือร้น แล้วพาเธอและจ้าวเหลียงเฉินไปยังซุ้มเกมโยนห่วง
“นี่ไง งานแรกที่ต้องทำ”
เซี่ยเฉิงชี้ไปที่ตุ๊กตาตัวเล็ก ๆ ที่วางเรียงรายอยู่บนแผง
“เห็นไหมล่ะ เจ้าตัวที่แมวตัวนั้นถืออยู่นั่นแหละ คือโจทย์ของภารกิจถัดไป ต้องโยนให้โดนก่อนถึงจะรู้ว่าภารกิจต่อไปคืออะไร แล้วค่อยไปต่อได้นะ!”
“มา ๆ 10 หยวนโยนได้ 10 ห่วง มีโอกาสแค่ 10 ครั้งเท่านั้นนะ!”
“ใครจะเป็นคนโยน?”
เซี่ยเฉิงแย่งหน้าที่เถ้าแก่ซุ้มเกมมาทำเสียเอง ส่วนเถ้าแก่ที่อยู่ข้าง ๆ ก็ไม่ได้โกรธเคือง กลับยืนมองเซี่ยเฉิงแสดงละครด้วยรอยยิ้ม
จุ๊ จุ๊ จุ๊ สมแล้วที่เป็นนักแสดง ความสามารถในการโกหกหน้าตายแบบนี้ ชาตินี้เขาก็ไม่มีวันเรียนรู้ได้ทัน