กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ราชาเพลงหรงป่วยหนักถึงขั้นต้องมีคนอยู่เป็นเพื่อนเลยหรือ?
หนักถึงขนาดนั้นเลยหรือ?
เซี่ยเฉิงกะพริบตา สุดท้ายก็ยังคงอยู่ต่อ
เธอไม่มีทางยอมรับหรอกว่าเธอใจอ่อนเพราะถูกดวงตาดอกท้อของราชาเพลงหรงมองเข้าให้
มีคนยกเก้าอี้โซฟาตัวใหญ่เบาะนุ่มเข้ามาจากข้างนอก เซี่ยเฉิงขดตัวนั่งอย่างสบายอารมณ์อยู่บนนั้น
ต่อให้ต้องดูแลคนป่วย ก็ไม่ควรทำให้ตัวเองต้องลำบาก
“เอาละ นายนอนไปเถอะ ฉันจะเฝ้าเอง”
โตขนาดนี้แล้ว ยังไม่กล้านอนคนเดียวอีก
เซี่ยเฉิงจนใจ
หรงอวี่: ...ถึงจะบรรลุเป้าหมายแล้ว แต่ก็ยังรู้สึกว่าผลลัพธ์นี้มันแปลก ๆ อยู่ดี