กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
“นี่คุณกำลังเตรียมจะกินข้าวเหรอครับ?”
หรงอวี่ก้มมองนาฬิกาข้อมือ นี่ก็บ่าย 2 โมงกว่าแล้ว ตามหลักเวลานี้เซี่ยเฉิงน่าจะกินมื้อเที่ยงเสร็จไปนานแล้วนี่นา
หรือว่า…ของมากมายเต็มโต๊ะอาหารนั่น จะเป็นของว่างยามบ่ายของเซี่ยเฉิงกันนะ?
แต่เมื่อเทียบกับปริมาณอาหารที่เซี่ยเฉิงกินตามปกติแล้ว มันก็พอจะเข้าใจได้อยู่
“ใช่แล้ว ฉันกำลังเตรียมจะกินมื้อเที่ยงน่ะ ก่อนหน้านี้มัวแต่ยุ่งเรื่องงาน เลยเลยเวลากินข้าวเที่ยงไปเลย”
“จริงสิ ราชาเพลงหรง คุณกินอะไรรึยัง มานั่งกินด้วยกันสักหน่อยไหมคะ?”
หรงอวี่เบิกตาดอกท้อกว้างด้วยความประหลาดใจ “ผม…ร่วมโต๊ะด้วยได้จริงเหรอครับ?”
“ได้สิคะ ฉันซื้อของกินมาเยอะแยะเลย ถ้าไม่พอก็สั่งเดลิเวอรีเพิ่มได้อีก”