กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
“เธอ……”
ผู้กำกับจางมองเซี่ยเฉิงที่วิ่งเหยาะ ๆ กลับมาอีกรอบ สายตาก็เปลี่ยนเป็นจริงจังในที่สุด
“ยัยหนูนี่ ฝีมือการแสดงใช้ได้เลยนี่นา”
การแสดงทั้งชุดเมื่อครู่นี้ แทบไม่มีร่องรอยของการประดิษฐ์ สายตาทุกคู่ต่างจับจ้องไปที่ดวงตากลมโตคู่สวยขององค์หญิงน้อยที่ราวกับพูดได้ น่าทะนุถนอมจับใจก็คงหมายถึงแบบนี้นี่เอง
น้ำตาหยดสุดท้ายนั้น ยิ่งเปรียบเสมือนฝีแปรงของทวยเทพ
แสดงออกมาได้อย่างลื่นไหลไร้ที่ติ ซ้ำยังสะกดอารมณ์คนดูได้ลึกซึ้ง
นี่คือเซี่ยเฉิงคนที่เขาเคยเห็นในคลิปที่มีแต่สีหน้าไร้อารมณ์จริง ๆ หรือ?
รู้สึกเหมือนไม่ใช่คนคนเดียวกันเลยสิ้นเชิง
“ผู้กำกับคะ การแสดงของฉันเมื่อกี้พอใช้ได้ไหมคะ? ต้องถ่ายเก็บไว้อีกเทก เผื่อถ่ายใหม่อีกสักรอบไหมคะ?”
“ไม่ต้องแล้ว เมื่อกี้เธอทำได้ดีมากแล้ว”