เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
“กินอิ่มแล้วก็เล่นเกมสิ”
เซี่ยเฉิงที่เพิ่งกินมื้อดึกกลับมาพร้อมกับพี่ใหญ่ข้างบ้าน กำลังถือโค้กกระป๋องหนึ่งด้วยความอิ่มอกอิ่มใจ เตรียมตัวเข้าไปโลดแล่นในหุบเขาลึกของเกม
แหม วันนี้ได้ทำเรื่องดี ๆ ไปอีกเรื่องแล้ว ฉันนี่มันสุดยอดจริง ๆ เลย
เพราะอย่างนั้นก็ต้องให้รางวัลตัวเองด้วยการเล่นเกมโต้รุ่งยังไงล่ะ
เซี่ยเฉิงเปิดเกมขึ้นมาก็ลุยแหลก ลุยยาวไปจนถึงค่อนดึก
จนกระทั่ง……
“โฮ่ง ๆ โฮ่ง ๆ!!”
จู่ ๆ หน้าประตูก็มีเสียงสุนัขเห่าดังขึ้นมา แถมเสียงเห่านี้ยังฟังดูคุ้นหูอยู่บ้าง
ดูเหมือนจะเป็นเสี่ยวเฉียวข้างห้องหรือเปล่านะ?
เซี่ยเฉิงไม่สนใจจะเล่นเกมต่อแล้ว ถือโทรศัพท์มือถือวิ่งตึก ๆ ไปที่หน้าประตู เปิดประตูออกไปดูก็พบว่า เจ้าเด็กน้อยข้างนอกที่กำลังร้องหงิง ๆ อยู่นั้น ถ้าไม่ใช่เสี่ยวเฉียวข้างห้องแล้วจะเป็นใครไปได้อีก