บทที่ 340 อวดเบ่งแล้วคิดจะหนีงั้นเหรอ

บทที่ 340 อวดเบ่งแล้วคิดจะหนีงั้นเหรอ

พวกเด็กสาวต่างพากันตื่นเต้นดีใจจนเนื้อเต้น รู้สึกราวกับฉีต่งเสียนคือเทพบุตรที่จุติลงมาเพื่อช่วยพวกเธอให้พ้นจากขุมนรก

ทว่าสีหน้าของหยางเหวินไค่และหลี่เทียนลั่วกลับแปรเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนก คนมากมายขนาดนี้ กลับไม่พอมือให้เขาคนเดียวจัดการงั้นเหรอ?!

ฉีต่งเสียนเปรียบเสมือนเสือร้ายที่หลุดเข้าไปในฝูงแกะ พวกนักเลงในสายตาของเขาอ่อนหัดไม่ต่างจากลูกเจี๊ยบ ทำให้เขาลงมือได้อย่างย่ามใจ

เสียงร้องโหยหวนยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ชายหนุ่มไม่มีทีท่าว่าจะหยุดมือ ต่อให้มีคนวางอาวุธเอ่ยปากขอชีวิต ก็ยังถูกหมัดซัดจนร่วงไปอยู่ดี

"มัวยืนบื้ออยู่ทำไม หนีเร็ว!" หยางเหวินไค่ได้สติก่อน จึงเอ่ยเตือนหลี่เทียนลั่วเสียงเข้ม