บทที่ 326 ไม้กันหมา

บทที่ 326 ไม้กันหมา

ด้วยความเคารพในตัวผู้เป็นแม่ หลี่อวิ๋นหว่านจึงยอมแลกเบอร์โทรศัพท์กับหยางหยวนซานไว้ เพื่อไม่ให้แม่ต้องเสียหน้าจนพาลอาละวาดขึ้นมา

ฉีต่งเสียนเข้าใจเรื่องนี้ดีและไม่ได้แสดงท่าทีอะไร เพราะยังไงเสีย ก็ไม่มีใครหน้าไหนมาแย่งคนของเขาไปได้อยู่แล้ว

"ไม่หึงเหรอ?" หญิงสาวอดไม่ได้ที่จะกระซิบถามชายหนุ่มเบาๆ

"ฉันมีอะไรต้องหึง?" เขาตอบเสียงเรียบ พลางยื่นมือไปวางบนเรียวขาขวาของเธอโดยตรง "ฉันจับขาเธอได้ แล้วมันทำได้ไหมล่ะ?"

หลี่อวิ๋นหว่านเกือบจะหลุดขำ คำตอบของหมอนี่มันกวนประสาทสิ้นดี!

แต่เธอกลับชอบมันมากเลยทีเดียว

การกระทำเล็กๆ น้อยๆ ของทั้งสองไม่ได้รอดพ้นสายตาของซ่งจื้อเหมยและหยางหยวนซานไปได้ เพราะพวกเขาไม่ได้สังเกตเห็นเลย