บทที่ 264 ยิงร้อยก้าวทะลุใบหลิว

บทที่ 264 ยิงร้อยก้าวทะลุใบหลิว

“เอาเถอะ ว่ามาเลยดีกว่า จะแข่งยังไง!”

ฉีต่งเสียนไม่สนใจเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของคนรอบข้างแม้แต่น้อย เอ่ยออกมาเรียบๆ

อวี้เสี่ยวหลงกล่าวเสียงเย็น “เป้าสิบก้าว จากนั้นเป้ายี่สิบก้าว สามสิบก้าว ไล่ระยะไปเรื่อยๆ จนถึงเป้าสุดท้ายคือหนึ่งร้อยก้าว! ใครมีอัตราการเข้าเป้าสูงกว่า คนนั้นชนะ!”

ความยากระดับนี้ถือว่าไม่ธรรมดา เป้าถูกขยับห่างออกไปเรื่อยๆ และยิ่งระยะไกลขึ้นเท่าใด ลูกศรก็ยิ่งได้รับผลกระทบจากแรงดึงดูดของโลกมากขึ้นเท่านั้น ความยากที่จะยิงเข้าเป้าจึงยิ่งทวีคูณ

“ได้สิ ตามใจเธอ” ชายหนุ่มยักไหล่ ท่าทางไม่ยี่หระเลยสักนิด

อวี้เสี่ยวหลงหยิบคันธนูขนาดใหญ่ของตนขึ้นมา พลางเอ่ย “ถ้าอย่างนั้น ฉันเริ่มก่อนเลยแล้วกัน!”