บทที่ 221 รู้หน้าไม่รู้ใจ

บทที่ 221 รู้หน้าไม่รู้ใจ

หลี่เทียนลั่วกลับรู้สึกไม่สบอารมณ์อยู่บ้าง เขาจ้องฉีต่งเสียนตาเขม็ง พลางแค่นเสียงหยามหยัน “ถือว่าแกดวงดี ไม่อย่างนั้นวันนี้คงได้คลานออกจากสำนักของเราแน่!”

ฉีต่งเสียนไม่เห็นหัวปลายแถวอย่างมันด้วยซ้ำ ชายหนุ่มยิ้มหยันอย่างไม่แยแสและคร้านจะใส่ใจ

ท่าทางนั้นทำเอาหลี่เทียนลั่วโกรธจนแทบกระอักเลือด ตนเองเป็นถึงผู้สืบทอดสายตรงของมวยตระกูลหลี่อันเกรียงไกร กลับถูกคนมองข้ามหัวถึงขนาดนี้เชียวหรือ?

“น่าเสียดายจริงที่ไม่ได้เห็นอาจารย์ลงมือด้วยตัวเอง ไม่อย่างนั้นไอ้กระจอกที่มาท้าประลองนี่คงได้ถูกหามออกไปแน่!”

“กล้ามาท้าประลองกับมวยตระกูลหลี่ของเรา? หึหึ คนที่เดินดุ่มๆ เข้ามาแล้วต้องหามออกไปมีตั้งเท่าไหร่ เพิ่มมันมาอีกคนจะเป็นไรไป”