บทที่ 215 หลบสักหน่อย

บทที่ 215 หลบสักหน่อย

มีดในมือของฉีต่งเสียนบิ่นจนทู่ไปหมดแล้ว เพราะต้องรับมือกับมีดดาบจำนวนมากพร้อมกัน ทุกครั้งที่ปะทะกันจึงเกิดประกายไฟสาดกระเซ็นอย่างรุนแรง

อ้อมแขนยังโอบหยางกวนกวนไว้ พลางถือมีดดาบฝ่าวงล้อมฆ่าล้างทางไปตลอด เพื่อประหยัดแรง การโจมตีส่วนใหญ่จึงใช้การแทงแทนที่จะเป็นฟัน

ปลายมีดแทงเข้าเป้าอย่างแม่นยำ ทุกครั้งต้องมีลูกตาของใครสักคนระเบิดทะลักและล้มคว่ำลงไปทันที

ผ่านไปไม่นาน พวกนักเลงก็ล้มลงไปทีละคน คนที่เหลือมองฉีต่งเสียนที่ราวกับเทพสังหาร ต่างก็ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ไม่กล้าก้าวเข้ามาอีก

ฉีต่งเสียนปรายตามองพวกมันอย่างดูแคลนราวกับราชา ก่อนจะโยนมีดดาบชุ่มเลือดทิ้งอย่างไม่ใส่ใจ แล้วพาหยางกวนกวนเดินไปยังสุดตรอกยาว