บทที่ 186 จระเข้หนีบหาง

บทที่ 186 จระเข้หนีบหาง

ชายร่างผอมสูงเห็นฉีต่งเสียนหยุดเดิน จึงเอ่ยถามด้วยสีหน้าเหยียดหยาม "ทำไม โดนจี้ใจดำเข้าให้หรือไง?"

"ถ้าไม่มีปัญญา ก็ไสหัวไปซะ"

"แต่ถ้าอยากจะมาเอาคืน ฉันก็พร้อมต้อนรับและสแตนด์บายรอแกเสมอ!"

ฉีต่งเสียนเอียงคอเล็กน้อย พลางยิ้มไม่ถึงดวงตา "ฉันมั่นใจแล้วว่าแกกำลังรนหาที่ตาย"

อีกฝ่ายทำสีหน้าไม่แยแส "รนหาที่ตายจริงไหม แกก็เข้ามาลองดูสิ?"

ฉีต่งเสียนยกเท้าขวาขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเหยียบลงพื้นในพริบตา เท้าซ้ายก้าวตามไปครึ่งก้าว พร้อมกันนั้นก็ซัดหมัดระเบิดเข้าใส่หน้าท้องของชายร่างผอมสูงทันที!

"เร็วมาก!"

ในใจของชายร่างผอมสูงมีความคิดนี้ผุดขึ้นมาเพียงอย่างเดียว เขา รีบแขม่วท้องห่ออกแล้วถอยร่นไปข้างหลังอย่างบ้าคลั่ง

หมัดนั้นเฉียดผ่านหน้าท้องไปหวุดหวิด ทำเอาใจหายใจคว่ำ