บทที่ 141 พ่อบ้าน

บทที่ 141 พ่อบ้าน

ฉีต่งเสียนเดินมาหยุดตรงหน้าฉู่ปิง พลางมองเธอด้วยสายตาเรียบเฉย

หญิงสาวที่เมื่อครู่ยังหยิ่งผยองพองขน ยามนี้กลับตัวสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัวจนพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

"ฉีต่งเสียน อย่าทำอะไรบ้าๆ นะ!"

เฉียวชิวเมิ่งกลัวว่าความมุทะลุของเขาจะกำเริบขึ้นมา แล้วทำให้ฉู่ปิงต้องเป็นอะไรไปจริงๆ

แต่ชายหนุ่มกลับตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เวลาผู้ชายทำงาน ผู้หญิงอย่าสอด!"

คำพูดนี้ทำเอาเฉียวชิวเมิ่งจุกจนหน้าอกกระเพื่อมด้วยความโกรธ ผ่านไปครู่ใหญ่ก็ยังหาคำมาตอกกลับไม่ได้

"คุกเข่าลง!"

ฉีต่งเสียนสั่งเสียงเฉียบ

ฉู่ปิงชะงักไป ก่อนจะกัดฟันถาม "แกพูดว่าอะไรนะ? ให้ฉันคุกเข่าให้แกงั้นเหรอ?"