บทที่ 137 สูงส่ง

บทที่ 137 สูงส่ง

"ฮ่าๆๆ หมอนี่ตลกชะมัด ยังกล้าบอกให้คุณฉู่ปิงคุกเข่าเช็ดมือให้เนี่ยนะ? รังเกียจว่าคุณฉู่ปิงไม่สะอาดงั้นเหรอ?"

"ตัวเองเป็นตัวอะไร ไม่ตักน้ำใส่กะโหลกชะโงกดูเงาบ้าง? ในหัวไม่มีความเจียมตัวเลยหรือไง!"

"แกได้แตะมือคุณฉู่ก็ถือเป็นบุญหัวแล้ว แต่ในเมื่อคุณฉู่ไม่ชอบขี้หน้าแก ก็ทำตามที่เธอบอกซะดีๆ เถอะ!"

คนที่ยืนมุงดูรอบๆ ต่างพากันทำหน้าเย็นชาพลางหัวเราะเยาะฉีต่งเสียน พวกเขาถึงกับรู้สึกว่าการที่ชายหนุ่มก้าวเข้ามาในวิลล่าหลังนี้ได้ ถือเป็นการลบหลู่พวกตนด้วยซ้ำ

ฉีต่งเสียนมองคนพวกนี้แล้วอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา "พวกเลียแข้งเลียขาแท้ๆ ในที่สุดฉันก็เข้าใจแล้วว่าทำไมในอินเทอร์เน็ตถึงชอบบอกว่าพวกชอบเลียจะไม่มีวันตายดี"