บทที่ 123 ทำไมผู้ชายต้องทำเป็นสุขุมลุ่มลึกขนาดนี้

บทที่ 123 ทำไมผู้ชายต้องทำเป็นสุขุมลุ่มลึกขนาดนี้

"มีธุระอะไรกับฉันเหรอ?"

ฉีต่งเสียนเดินเอื่อยๆ เข้าไปทรุดตัวนั่งลงข้างหลี่อวิ๋นหว่าน บนโต๊ะมีกาแฟเย็นวางอยู่แก้วหนึ่ง เขาจึงหยิบขึ้นมาจิบอึกหนึ่งทันที

หญิงสาวยิ้มพลางเอ่ย "นายช่วยเรื่องใหญ่ขนาดนี้ พ่อเลยบอกให้ฉันมาขอบคุณให้ดีๆ น่ะ ฉันก็เลยเตรียมของขวัญมาให้"

พูดจบก็หยิบกล่องใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าถือ แล้วเลื่อนไปตรงหน้าชายหนุ่ม

เขาไม่คิดจะเกรงใจ แกะกล่องออกดูเห็นเป็นนาฬิกาข้อมือเรือนหนึ่ง จึงหยิบมาสวมทันทีโดยไม่ถามราคาด้วยซ้ำ

"ไม่เกรงใจกันเลยนะ!" หลี่อวิ๋นหว่านอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ พลางยกเท้าเตะเขาเบาๆ มุมปากผุดรอยยิ้ม

ยิ่งฉีต่งเสียนทำตัวตามสบายกับเธอมากเท่าไร ในใจกลับยิ่งมีความสุข เพราะมันพิสูจน์ว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองเริ่มใกล้ชิดกันมากขึ้นเรื่อยๆ