บทที่ 108 สมองกลับหรือเปล่า

บทที่ 108 สมองกลับหรือเปล่า

หลี่อวิ๋นหว่านไม่รู้ว่าตัวเองหลับตาอดทนรับมืออยู่นานแค่ไหน การจู่โจมของฉีต่งเสียนดุดันเผด็จการไม่ต่างจาก "หมัดระเบิดครึ่งก้าว" ของเขาเลยสักนิด

จนกระทั่งใกล้จะขาดใจตาย หลี่อวิ๋นหว่านถึงได้ผลักเขาออกอย่างแรง ก่อนจะหน้าแดงก่ำรีบวิ่งกลับห้องแล้วปิดประตูเสียงดังปัง

ฉีต่งเสียนนั่งเหม่ออยู่บนโซฟาเกือบสิบนาที จากนั้นจึงลูบริมฝีปากตัวเองพลางบ่นอย่างหัวเสีย "ทำไมต้องกัดด้วยเนี่ย?!"

ทว่า เรื่องราวทั้งหมดที่เพิ่งเกิดขึ้นกลับทำให้เขาหวนคิดถึงอย่างไม่รู้เบื่อ

ริมฝีปากแดงนุ่มนิ่ม ยืดหยุ่นราวกับเยลลี่

ปลายลิ้นเล็กๆ นั่นก็หวานล้ำนุ่มละมุน ลื่นจนแทบจับไม่อยู่...

ทุกอย่างช่างงดงามเหลือเกิน