บทที่ 39 ให้ท้ายจนได้ใจ

บทที่ 39 ให้ท้ายจนได้ใจ

ซางจวินยังไม่ทันได้ออกรบ ฉีต่งเสียนก็พูดจาตัดไม้ข่มนามพวกเดียวกันเองเสียแล้ว ทำเอาเซี่ยงตงชิงนึกอยากจะตบหน้าเขาสักฉาดสองฉาดขึ้นมาทันที

แม้แต่เลขานุการสาวตัวน้อยที่อยู่ด้านข้างก็ยังแสดงสีหน้าไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด จ้องมองรองหัวหน้าแผนกหนุ่มตาเขียวปั้ดด้วยความโกรธเคือง

"ถึงแกจะไม่มีน้ำยาอะไร แต่ก็พอดูออกอยู่บ้างนี่หว่า! หึๆ..." หวังเป้าเหลือบมองฉีต่งเสียนด้วยสายตาดูแคลน พลางเอ่ยขึ้น

"ตอนนี้แกคุกเข่าลงมา โขกหัวยอมรับผิดกับฉันซะดีๆ จากนั้นก็คลานลอดเป้ากางเกงฉันไป"

"เรื่องเมื่อวาน ฉันจะถือว่าเจ๊ากันไป"

หวังหู่เผยรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้า ชำเลืองมองเซี่ยงตงชิงแวบหนึ่ง ส่วนฉีต่งเสียนน่ะหรือ? ขยะปากดีพรรค์นี้ ไม่คู่ควรให้เขาเสียเวลาหันไปมองด้วยซ้ำ