บทที่ 37 พูดจาไม่เจียมตัว

บทที่ 37 พูดจาไม่เจียมตัว

ทันทีที่หวังเป้าเอ่ยคำนี้ขึ้นมา สายตาของทุกคนก็จับจ้องไปที่ฉีต่งเสียนเป็นตาเดียว

หวังหู่ขมวดคิ้วพลางเอ่ยปราม "หวังเป้า อย่าเสียมารยาทต่อหน้าประธานเซี่ยง!"

ทว่าหวังเป้ากลับแค่นหัวเราะสองที สายตาจับจ้องฉีต่งเสียนอย่างเย็นชา ราวกับอยากจะบิดหัวอีกฝ่ายให้หลุดติดมือมาเสียให้ได้

หวังหู่ยิ้มบางก่อนเอ่ย "ตงชิง เชิญ!"

พูดจบเขาก็เดินนำเข้าไปด้านในเพื่อเปิดทาง

เซี่ยงตงชิงอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองฉีต่งเสียนพลางเอ่ยถาม "นายไปมีเรื่องอะไรกับหวังเป้า? เขาเป็นลูกพี่ลูกน้องของหวังหู่ ไม่ใช่คนที่จะไปตอแยด้วยได้ง่ายๆ หรอกนะ"

"ก็ไม่ได้มีเรื่องอะไรใหญ่โตหรอกครับ แค่เมื่อวานตอนอยู่บาร์ จับหัวหมอนั่นกดลงไปในโถปัสสาวะเท่านั้นเอง!" ฉีต่งเสียนนึกทบทวนแล้วตอบตามจริงด้วยสีหน้าซื่อๆ