บทที่ 15 【ใครๆ ก็รู้กันทั้งนั้น】

บทที่ 15 【ใครๆ ก็รู้กันทั้งนั้น】

เวลาหมุนผ่านไปอย่างรวดเร็ว เพียงพริบตาเดียวก็ล่วงเข้าสู่วันที่ 2 พฤษภาคม (วันศุกร์)

หูเหยียนเหลียงเป็นพ่อค้าขายของรายย่อยในฮ่องกง เขาเปิดร้านขายของชำเล็กๆ ทำกำไรได้เดือนละหนึ่งถึงสองพันดอลลาร์ฮ่องกง ทว่าครอบครัวที่มีสมาชิกถึงเจ็ดชีวิตกลับต้องอาศัยอยู่อย่างแออัดในห้องเช่าขนาดเพียง 300 ตารางฟุต

ซื้อตึกแถวงั้นหรือ? เขาเคยมองข้ามเรื่องนั้นไปได้เลย เพราะยังไม่มีเงินทุนมากพอ จึงทำได้เพียงหวังให้ธุรกิจรุ่งเรืองและมั่นคงขึ้นอีกสักนิด ก่อนจะคิดเรื่องเช่าสถานที่ที่กว้างขวางกว่านี้

เช้าตรู่ หูเหยียนเหลียงและโจวฟางฟางผู้เป็นภรรยาได้เริ่มเปิดร้านขายของชำ หูเหยียนเหลียงมีนิสัยชอบอ่านหนังสือพิมพ์ เพราะเชื่อว่ามันช่วยให้ทันต่อข้อมูลข่าวสารทางธุรกิจ ส่วนโจวฟางฟางก็คุ้นเคยกับเรื่องนี้ดี เธอทำงานอย่างขยันขันแข็งโดยไม่บ่นแม้แต่น้อย แม้จะเป็นเพียงแม่บ้าน แต่เธอก็เข้าใจว่าการที่สามีอ่านออกเขียนนั้นเป็นเรื่องน่าภาคภูมิและมีประโยชน์ต่อการค้าขายอย่างยิ่ง

ทว่าโฆษณาชิ้นหนึ่งกลับดึงดูดสายตาของหูเหยียนเหลียงในทันที

"ซื้อตึกในย่านจิมซาจุ่ยได้ในราคาเพียง 30,000 ดอลลาร์ฮ่องกง!"