บทที่ 11 【ปล่อยมันไปเฉยๆ ไม่ได้】

บทที่ 11 【ปล่อยมันไปเฉยๆ ไม่ได้】

"เถ้าแก่จาง ลดราคาลงหน่อยได้ไหมครับ ราคาที่ดินสองแสนสองแพงเกินไปหน่อย!" สีหน้าของหลินจื้อเฉาดูเคร่งเครียดเล็กน้อย เขาคาดไม่ถึงว่าที่ดินขนาด 4,800 ตารางฟุต ตรงเลขที่ 46-48 บนถนนซานหลินจะมีราคาสูงถึง 220,000 ดอลลาร์ฮ่องกง

ทว่านี่ก็อาจเป็นสภาพตลาดโดยรวมของฮ่องกงในยามนี้ กล่าวคือ ที่ดินราคาแพง ค่าเช่าแพง แต่ราคาขายต่อหน่วยกลับไม่ได้สูงตาม

จางกวนเฟิง เป็น "เศรษฐีภูเขาทอง" (ชาวจีนโพ้นทะเลจากมณฑลกวางตุ้งที่กลับมาใช้ชีวิตหลังเกษียณ) อายุหกสิบกว่าปี อาจเพราะชรามากแล้วจึงไม่อยากยุ่งยากเรื่องการก่อสร้างอาคารใหม่ จึงคิดจะขายทรัพย์สินเก่าทรุดโทรมนี้ทิ้ง เขาคำนวณตัวเลขให้หลินจื้อเฉาอย่างถี่ถ้วนตามนิสัยประหยัดมัธยัสถ์ของชาวแต้จิ๋ว

"จื้อเฉา ถ้าคุณซื้ออาคารเก่าทรุดโทรมสามหลังนี้ในราคาสองแสนสอง คุณจ่ายค่าก่อสร้างเพิ่มอีกแค่นานนับแสน บวกภาษีอีกนิดหน่อย รวมแล้วลงทุนไม่เกิน 350,000 ดอลลาร์ฮ่องกง ค่าเช่าตอนนี้สูงมาก รับรองว่าคุณกำไรแน่นอน ถ้าฉันไม่แก่จนไม่อยากยุ่งยาก คงสร้างมันขึ้นมาใหม่เองไปแล้ว"

หลินจื้อเฉายิ้มขื่น “ผมทำบริษัทอสังหาริมทรัพย์ครับ สร้างเสร็จก็ต้องขายออกอยู่แล้ว”