กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 151 ฉันมีหน้ามีตาแล้ว
กู้หลิงเองก็ไม่รู้ว่าเฟิงเป่ยเฉินไปคุยอะไรมา แต่ที่แน่ ๆ คือวันนั้นเฟิงเป่ยเฉินไม่ได้กลับมา กู้หลิงและหลานซีเองก็ชินแล้ว ถึงเวลาก็อาบน้ำเข้านอน
เที่ยงวันต่อมา กู้หลิงตื่นจากการงีบหลับ เมื่อเธอเหยียดกายยืดเส้นยืดสายแล้วเปิดม่านออก เธอก็ชะงักไปเล็กน้อย ท้องฟ้าที่เคยดำมืดราวกับหมึกไม่ได้มืดสนิทอีกต่อไป แต่กลับให้ความรู้สึกเทาหม่นเล็กน้อย แม้จะยังคงมืดอยู่ แต่เมื่อเทียบกับความมืดมิดสนิทก่อนหน้านี้ก็นับว่ามีการเปลี่ยนแปลงไปบ้างแล้ว
กู้หลิงรู้ดีว่าราตรีนิรันดร์กำลังเริ่มถอยร่น และจะค่อย ๆ มองเห็นแสงสว่างในไม่ช้า เมื่อมีสถานการณ์เช่นนี้ ฐานที่มั่นก็น่าจะเชื่อคำพูดของเธอมากขึ้น