กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ช่วงนี้หนิงหรานสังเกตว่าเหยียนเหยียนกลับจากโรงเรียนมาพร้อมขนมเต็มมือ มากจนกระเป๋าเป๋าใบเล็กแทบจะปิดไม่ลง
“เหยียนเหยียน ขนมพวกนี้ลูกซื้อมาทั้งหมดเลยเหรอ”
ขนมที่เหยียนเหยียนหอบกลับมาเมื่อวันก่อนยังไม่ได้แตะสักชิ้น ไม่น่าจะซื้อมาอีกเยอะขนาดนี้
“ผมก็ไม่รู้ว่าใครให้ โต๊ะเรียนผมขนมเต็มจนล้นแล้ว”
ลู่สือเหยียนส่ายหน้าให้หนิงหราน แล้วหยิบขนมในกระเป๋าออกมาวางบนโต๊ะรับแขกทีละอย่าง
“แม่กินช็อกโกแลตไหม”
“แม่ไม่กินค่ะ ขอบคุณนะลูกรัก”
ในเมื่อขนมพวกนี้เพื่อนร่วมชั้นให้มา เธอคิดว่าปล่อยให้เจ้าตัวเล็กกินเองน่าจะดีกว่า