กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ลู่สือเหยียนอยู่บ้านใหญ่มาหนึ่งสัปดาห์ พอเห็นหนิงหรานกับลู่เหวินโจวกลับมาพร้อมกัน เจ้าตัวเล็กก็เบ้ปากวิ่งไปที่ประตู
“ผมไม่มีความสุขนะแม่”
“ทำไมเหยียนเหยียนไม่มีความสุขล่ะ หรือว่าช่วงนี้แม่ไม่ได้โทรหาเหยียนเหยียน?”
หนิงหรานยิ้มแล้วอุ้มเหยียนเหยียนขึ้นมา
“แม่ไม่โทรหาเหยียนเหยียน โทรหาพ่อก็ติดต่อไม่ได้…”
หนิงหรานรอให้เหยียนเหยียนพูดจบหมดก่อน แล้วจึงเอ่ยอธิบาย
“วันนั้นแม่ไปเมืองข้างเคียงตามหาพ่อ ไม่ได้ระวังตัวเลยโดนฝน แล้วก็ป่วยอยู่หลายวัน กลัวว่ากลับมาจะติดเหยียนเหยียน เลยต้องพักอยู่ข้างนอกเพิ่มอีกหลายวัน เป็นความผิดของแม่ ควรจะบอกเหยียนเหยียนให้ชัดเจน…”